Baseball w Warszawie

Historia

Dodał admin 25 Luty 2009

Trening PasikonikiówOficjalnie Klub Baseballowo-Softballowy “Pasikoniki” powstał dnia 19.11.2007 roku. Tego oto dnia Klub został wpisany do ewidencji stowarzyszeń kultury fizycznej.

Tak naprawdę próby stworzenia klubu baseballowego sięgają roku 2001, kiedy to Mariusz Szpirowski podjął się stworzenia takiego klubu na Bródnie. Początki były trudne, udało się stworzyć drużynę małej ligi i fragment drużyny juniorów. Mimo treningów, obozów, z powodu małego zainteresowania baseballem, zbyt małej ilości zawodników, oraz problemach finansowych drużyny rozpadły się w 2004 roku. Zawodnicy jednak nie stracili kontaktu ze sobą i co najważniejsze z trenerem.

W marcu 2007 roku kilku zapaleńców zaczęło próbować grać w baseball. Mecz pokazowy Namówili obecnego asystenta trenera, Adriana Szydlika aby zaczął ich trenować. Oczywiście Adrian z miłą chęcią się zgodził.

Treningi zaczęły odbywać się regularnie, na prowizorycznym boisku między blokami. Adrian poznając ludzi stwierdził że ci ludzie naprawdę chcą grać i warto zajmować się tym profesjonalnie.Poprosił Mariusza Szpirowskiego o wypożyczenie sprzętu. Pan Mariusz bez wahania sprzęt pożyczył, a z czasem za namową Adriana został trenerem “Pasikoników”. Mimo braku funduszy, udało się zorganizować sprzęt, miejsce do gry oraz trenera, który zabrał Pasikoniki na obóz. Obóz po którym nie istniało dla nich nic oprócz baseballu i softballu. W taki o to sposób powstał fundament drużyny, a amatorska zabawa zaczęła przemieniać się w profesjonalną grę.

Ludziom, którzy sprawili że pokochałem
Tę grę, oraz tym którzy pomagali nam
w 2001 roku i co pomagają nam do dziś
Zawodnikom, Działaczom
Przede wszystkim
Trenerowi Mariuszowi
Bardzo dziękuję

Historia Baseballu w Warszawie i na Bródnie

Mistrzowie Polski 1990rW lutym 1986 roku z Japonii po stażu Kendo wrócił Witek Nowakowski. Przebywając w kraju kwitnącej wiśni pierwszy raz w życiu zobaczył czym jest baseball i zrozumiał, że jest to naprawdę pasjonująca gra. Będąc już w Polsce opowiedział swoim kolegom z którymi uprawiał Kendo Adamowi Ziółkowskiemu ps. “Czarny”, Cezaremu Komorowskiemu ps. “Komo” o baseballu. Zainteresowanie ich okazało się na tyle płodne, że postanowili stworzyć w Warszawie drużynę baseballu.

Korzystając ze znajomości z redaktorem Dariuszem Łuszczyną, który postanowił zobaczyć co to za gra (wkrótce stał się jej pasjonatem), dotarli do polskich drużyn grających w baseball i softball. W kwietniu udało się im pozyskać sprzęt do gry w baseball (produkcji kubańskiej); rękawice, pałki i piłki firmy Batos. W formie darowizny Witek przekazał na rzecz drużyny zakupiony w Japonii kompletny strój łapacza.

Kolejnym krokiem było poszukiwanie kolejnych zawodników. Jednym z pierwszych byli: brat Witka Jacek Nowakowski, koledzy z podwórka: Jacek Małecki ps. “Mały”, Zbyszek Sekuła ps. “Kasownik”, Norbert Gajduk ps. “Pryszczu”, Paweł Płatek, Mariusz Szpirowski ps. “Kaszpir”, Artur Księżak ps. “Ponton”. W późniejszym czasie następowały duże rotacje w drużynie, a osoby, które miały krótki kontakt z zespołem trudno nawet wymienić. Trenerem zespołu został oczywiście Witek Nowakowski, który miał względne pojęcie o zasadach i przepisach gry.

Pierwsze treningi od maja odbywały się na Bródnie, z początku na PGR- owskich polach, a następnie na boisku przylegającym do Elektrociepłowni Żerań. W tym czasie kiedy treningi odbywały się również na bródnowskich podwórkach do historii drużyny przeszedł “wyczyn” Zbyszka i Mariusza, którzy w ramach ćwiczenia siły rzutu przerzucali do siebie piłkę baseballową nad 10- cio piętrowym budynkiem.

Aby zaistnieć drużyna musiała mieć opiekę formalnie prawną jakiejś instytucji, dlatego też Dariusz Łuszczyna, który został nieformalnym kierownikiem drużyny wraz z Witkiem Nowakowskim udali się do siedziby AZS sekcja środowiskowa przy ulicy Szpitalnej. Po długich negocjacjach w roku 1987 udało się wpisać drużynę jako inicjatywę środowiskową. W tym czasie też treningi przeniesione zostały na boisko piłkarskie na tyłach Studenckiego Klubu “Stodoła”. Drużyna została oficjalnie zgłoszona do rozgrywek PZBall. Udał się też pozyskać pierwszego sponsora, którym została firma “Rank-Xerox”, drużyna otrzymało od firmy, koszulki z logiem sponsora. W tym też roku AZS Warszawa zagrało w turnieju w Kutnie, który został uświetniony obecnością historycznego gracza amerykańskiej ligi baseballu zawodnika polskiego pochodzenia Stanleya Musiala.

Po pierwszym sezonie w którym AZS Warszawa uczył się pokory na boisku, powstał problem z finansowaniem nie tylko wyjazdów, ale też treningów. Do współpracy przy organizowaniu zaplecza drużyny Darek Łuszczyna zaprosił swojego wieloletniego przyjaciela, człowieka do zadań specjalnych dla którego nie było rzeczy niemożliwych Henryka Pytlaka.

Turniej w Kutnie Od kolejnego sezonu już w roku 1988 AZS Warszawa zmienił opiekuna i przeszedł pod opiekę klubu z tradycjami Skra Warszawa. W tym też roku udało się nawiązać kontakt z wykładowcą Uniwersytetu Warszawskiego Garym Gildnerem. Okazało się, że Gary nie tylko kocha baseball, ale też jest uprawnionym trenerem. Rozpoczęły się żmudne treningi. Na początku sezonu do drużyny dołączyli ściągnięci przez Mariusza Szpirowskiego: Marek Gierasimowicz ps. “Gierek”- w późniejszym czasie jeden z najlepszych miotaczy w Polsce oraz Adam Jaworski ps. “Jawor”i Piotrek Załęcki ps. “Pietka” koledzy Mariusza ze szkoły oraz pod koniec sezonu Kszysiek Jurek później nazwany “Siusiak” z którym Mariusz spotkał się w TKKF ” Na skarpie”.

Trenując na Skrze drużyna wzbudzała zainteresowanie wielu różnych osób wtedy to do drużyny dołączyła kolejna grupa chętnych do gry w baseball. Jerzy Biń na łapaczu no i po krótkiej nieobecności do zespołu wrócił “Żaba” (na swoją pierwszą bazę).
Zaczął się krystalizować skład na boisku (ustawienie w którym zespół zdobył w 1990 roku tytuł Mistrza Polski).

Miotaczami byli:

  • Gierek
  • Jawor
  • Lipiec
  • Mały

Łapacze:

  • Biniu
  • Komo
  • Andy

Pierwsza Baza:

  • Żaba
  • Czarny

Druga baza:

  • Pietka
  • Słaby

Łącznik:

  • Siusiak

Trzecia baza:

  • Robert
  • Camel
  • Tony

Lewe zapole:

  • Pryszczu
  • Koniu

Środek zapola:

  • Płatek
  • Sobkowicz

Prawe zapole:

  • Kaszpir

W rezerwie pozostawali wszyscy, którzy w tym czasie dołączyli do zespołu w tym również spora grupa młodzieży. W tym kilka osób związanych z ambasadą USA.
Drużyna Skry w ramach współpracy z krajami zaprzyjaźnionymi pojechała na turniej do Wilna gdzie udało się nawiązać kontakty nie tylko z Litwinami, ale też z bardzo przyjaznymi Gruzinami.
W okresie letnim 1988 roku drużyna pojechała na obóz kondycyjno- techniczny do Chełmży. Do drużyny dołączył młodszy brat Pawła Płatka, Krzysiek. Niestety był to ostatni obóz z Garym, któremu skończył się kontrakt z UW i musiał wracać do Stanów.

W tym samym roku W Kutnie rozegrany został III Międzynarodowy Turniej Baseballowy, gdzie udział brały dwie reprezentacje Polski do reprezentacji “A” powołani zostali Kaszpir i Pryszczu, a do reprezentacji “B” Płatek P. W roku 1989 trenerem drużyny został zaproszony z Kuby trener reprezentacji młodzieżowej Kuby- Larry Penia Pikanez. Prowadził drużynę przez jeden sezon i początek kolejnego. W tym roku Skra rozegrała dwa mecze pokazowe. Pierwszy w Łodzi w ramach promocji dyscypliny, a drugi na obiektach AWF Warszawa oba z reprezentacją MKS Kutno. W roku 1990 zawodnicy Szpirowski, Gierasimowicz i Jaworski zostali wypożyczeni do drużyny MKS Kutno by wzmocnić drużynę aktualnego mistrza Polski na turnieju w Paryżu. Niedługo po tym zaproszenie do udziału w Kadrze Narodowej na turniej w Parmie otrzymali Szpirowski, Gajduk i Gierasimowicz.
Drużyna nabrała charakteru i zaczęła odnosić pierwsze poważne sukcesy czego efektem było zdobycie w roku 1990 po raz pierwszy Mistrzostwa Polski.
Kolejny dwa lata to rewanż Kutna, które zdobyło Mistrzostwo Polski 1991 i 1992.

Duże rotacje w zespole- do głosu dochodzą młodzi zawodnicy. Pozostający z pierwszego składu wkładają ciężką pracę by w efekcie Skra jeszcze dwukrotnie zdobyła tytuł Mistrza Polski w 1993 i 1994 roku.
Później kończy się tradycja Drużyny w Warszawie, z pierwszej grupy, która budowała zespół nie został już nikt. Najpierw odeszli Witek i Ponton, później Mały, Komo Czarny Kaszpir i Pryszczu.
W późniejszych latach drużyna zmieniała swoją przynależność, Wisła Jabłonna, Centaury Warszawa czy Zbójcerze Piaseczno, jednak z klimatu przyjaźni, której dzieckiem było powstanie pierwszej warszawskiej drużyny nie zostało nic.
Próbę odbudowania starego klimatu podjął jeszcze w końcu lat 90-tych Darek Łuszczyna, jednak zabrakło chęci.

W roku 2000 do Mariusza Szpirowskiego dotarł Irek Wyszomirski, który gdzieś po drodze związał się z drużyną. Mariusz będący w tym czasie nauczycielem wf w Gimnazjum 145, zgodził się na zebranie młodzieży i budowę nowego zespołu jednak brakowało chętnych w roku 2001 grupa młodzieży, którą udało się zebrać przestała trenować.
Szpirowski w roku 2001 poprowadził treningi z żeńską drużyną softballu, która szykował się na wyjazd do Stanów Zjednoczonych na Maccabiadę do Filadelfii. Po powrocie na skutek niezgodności współpraca z Wyszomirskim została zakończona. Kołyska warszawskiego baseballu- Bródno czekało dalej na swoją drużynę.

W roku 2007 do Mariusza Szpirowskiego zwróciła się grupa młodzieży byłych i obecnych uczniów Gimnazjum 145 i ich kolegów z propozycją trenowania. Ambicja i nieustępliwość Adriana Szydlika sprawiła, że rozpoczęła się nowa era Baseballu na Bródnie- era Pasikoników.

Autor: Mariusz “Kaszpir” Szpirowski

Wszystkich którzy pamietają kolebkę Bródnowskiego i Warszawskiego baseballu prosimy o dodanie informacji których w tekście zabrakło.

1 komentarz

  1. Talib napisał:

    Pasikoniki dalej tworza kawal dobrej historii…

    Data dodania: 6 marca 2009 godzina: 02:00

Komentarze